Haberin yok ölüyorum, artık git.

http://www.youtube.com/watch?v=QZSk8VDUJ44&list=ALHTd1VmZQRNq-gzt_i8u6iVp8Ru7lKfWC

         Hem kaybetmek istemediğini, hem çok sevdiğini söyledi. İnsan, kaybetmek istemediği bir şeyin yanından neden gitmek ister ki? Bir de seviyorsa. Sözlerin bir anlamı kalmadı artık bizim için. Zaten konuşurken de gözlerime bakmıyordu. Hep "eğer biri sizinle konuşurken gözlerinize bakmayıp, gözlerini kaçırıyorsa, yalandır söyledikleri" derler ya. Onu anladım ben. Hem seviyordu hem de gitmek istiyordu ve gözlerime bakmıyordu. Üzgün olduğundan bahsediyorsun. Madem öyle neden gidiyorsun? Gerçekten üzgün müsün yoksa yalan mı? Üzgün olsaydın gider miydin? Yalan olmasaydı gözlerime bakmaz mıydın? O an  kalmamıştı bizim için sözlerin anlamı. Biz kalmamıştık ki ortada. Sözler kalsaydı ne değişirdi? Bundan sonra sadece sessizlik vardı. Uçsuz bucaksız bir sessizlik.

          Aslında gitmemeni istiyorum. Ama susuyorum. "Bırak gitsin" diyorum. Çünkü ben seninle doğmadım ve kesinlikle ölmeyeceğim. Gözlerimden bir kaç damla yaş akarken her masalın bir sonu olduğunu ve her masalın mutlu sonla bitmediğini de biliyorum. Şu sıralar pek çok şey biliyorum. Biz olmadığımızı mesela. Hayatımdan silmem gereken öpüşlerin var, gülüşlerin var, sarılışın var, kokun var he bir de terkedişin. Daha çok işim var. 

Ölüyorum.

          Duman diyor ya hani; "hiç bu kadar sevilmedin, gözlerinden okuyorum. haberin yok ölüyorum."