Ve Bizde Mezunuz :)

 8’e Veda..

   

Tam 8sene sonra evvel nasıl çarpıyor kalbim, nasıl heyecanlıyım. Aslında bu heyecan buruk bir heyecan… 8 senenize, eviniz gibi her gün girip çıktığınız; yeri geldiği zaman nefret ettiğiniz, kaçmak istediğiniz; yeri geldiği zaman koşarak gittiğimiz yere veda ettik. Gülerek, oynayarak, ağlayarak… bitti! Ortaokul’a veda. Evet, bunca zaman nefret ettiğim insanlarla bile vakit geçiremeyeceğim. Biraz ortaokula bitirdiğim için mutluyum. Ama;

       Koridorlarında hayvan gibi bağıracağım, durup durup herkesi çevirip ‘sana küstüm’ diyeceğim,  koridorlarında kartopu savaşı yapacağım, tuvaletlerinde hortumlarla su savaşı yapacağım, Süleyman beni ıslatmasın diye tuvaletlere saklanacağım, sırf Süleyman’ı dövmek için bir o kat bir bu kat diye merdivenlerde koşacağım, su aldığımda sudan bir yudum içmeden suyun bittiğini göreceğim, köfte aldığımda; Süleyman’ın yarısını bölmesini, diğer yarısının kanka bir ısırık diye Semiha’nın ve Büşra’nın bitireceği, andımızda sınıfımda değil de Büşra’ların sırasında durduğum, Sefer Hoca’nın derste gelip kafama su döktüğü, tahta kalemleriyle kafama vurduğu, her derse geç kaldığımda kulaklarımı kızartmasını, jile boyu yüzünden her seferinde tahtaya çıkardığı, tiyatroya inip bahçeye kaçtığımız dersleri, Elif Hoca’nın dersinde kavga etmeyi, Nuray Hoca’nın dersinde sürekli inmeyen parmağımı, Fen dersinde hocayı tekrar etmeyi, İnkılâp dersinde uyumayı, ayağı kalkıp cevaplamadan oturduğum günleri; bunları yaptığım okulu özleyeceğim.

         Elbette bunlar yeniden yaşanacak ama hiçbir şey böylesi güzel olmayacak, her şeyiyle nefret ettiğim ortamı özleyeceğim… ve işte 8’e veda..

Süleyman;

Birçok insan hayatında ona sahip çıkacak, onu koruyup kollayacak, her anında yanında olacak, onu hep sevecek birini ister, bu kişiyi ben ‘Ruh İkizi’ diye adlandırırım. Ben çok şanslıyım; çünkü yolun sonuna kadar gidebileceğim bir ruh ikizim var.

      Fotoğraflarımızdan enerji fışkırır, onun yanında olmak bana huzur verir, mutluluk verir. Kıskanılması gereken bir duygudur. Sevgiliden çok farklı bir yerdedir, sevgili kalbini yerinden çıkartırken; ruh ikizin onu dengeye sokar. Benim ruh ikizim zaman zaman bana kızar. Değersiz kişiler için ağlamayı bırakın, ağlamamı bana yakıştıramaz… O benim güçsüzlüğümü kabullenemez. Ne zaman canım yansa,  ne zaman ağlasam, ne zaman bir şeye ihtiyacım olsa ‘ben buradayım’ der. O hep buradadır. Hep yanımda, kalbimdedir. Hep benimledir. Çok şey yaşadık, onu yaşadık, bunu yaşadık, şunu yaşadık. Başımızdan şu geçti, bu geçti. Yazmaya gerek var mı? Tabi ki yok. Yazmaya gerek olmasını bırakın, yazmaya kalksam; inanın ki benim cümlelerim yetersiz kalır. Bizim hayatımızda neler olmadı ki? Biz seninle neler görüp geçirmedik ki… Ama biz ne yaptık? Arkamızdan konuşanlara inanıp birbirimizi mi bıraktık? Hayır, engellerin üstünden ‘el ele’ tutuşup atladık. Bazen sorunlarımızı görmezden geldik, bu şekilde baş ettik. Bazen, ateşin üstüne gittik yine ‘el ele’ . En güzel mutluluklarımda da yanımda ‘sen’ vardın. Mutluluklarımızda da “elele”ydik ve “elele”yiz.

                Kardeş olmak ne demek? İşte bu demek…              

Gözlerinin içine baktığımda ne dediğini anlıyor, nefes alırken ne düşündüğünü biliyorum.

Sen bir adım atarken, arkasından gelecek olan 5.adımı görüyorum.

Her yerde, her zaman, her an ve her koşulda hem ellerimiz hem yüreğimiz bir…

Fazla söze gerek yok. Canımdan öte canım, kardeşimsin. Seni çok seviyorum özüm.