Ve Bizde Mezunuz :)

 8’e Veda..

   

Tam 8sene sonra evvel nasıl çarpıyor kalbim, nasıl heyecanlıyım. Aslında bu heyecan buruk bir heyecan… 8 senenize, eviniz gibi her gün girip çıktığınız; yeri geldiği zaman nefret ettiğiniz, kaçmak istediğiniz; yeri geldiği zaman koşarak gittiğimiz yere veda ettik. Gülerek, oynayarak, ağlayarak… bitti! Ortaokul’a veda. Evet, bunca zaman nefret ettiğim insanlarla bile vakit geçiremeyeceğim. Biraz ortaokula bitirdiğim için mutluyum. Ama;

       Koridorlarında hayvan gibi bağıracağım, durup durup herkesi çevirip ‘sana küstüm’ diyeceğim,  koridorlarında kartopu savaşı yapacağım, tuvaletlerinde hortumlarla su savaşı yapacağım, Süleyman beni ıslatmasın diye tuvaletlere saklanacağım, sırf Süleyman’ı dövmek için bir o kat bir bu kat diye merdivenlerde koşacağım, su aldığımda sudan bir yudum içmeden suyun bittiğini göreceğim, köfte aldığımda; Süleyman’ın yarısını bölmesini, diğer yarısının kanka bir ısırık diye Semiha’nın ve Büşra’nın bitireceği, andımızda sınıfımda değil de Büşra’ların sırasında durduğum, Sefer Hoca’nın derste gelip kafama su döktüğü, tahta kalemleriyle kafama vurduğu, her derse geç kaldığımda kulaklarımı kızartmasını, jile boyu yüzünden her seferinde tahtaya çıkardığı, tiyatroya inip bahçeye kaçtığımız dersleri, Elif Hoca’nın dersinde kavga etmeyi, Nuray Hoca’nın dersinde sürekli inmeyen parmağımı, Fen dersinde hocayı tekrar etmeyi, İnkılâp dersinde uyumayı, ayağı kalkıp cevaplamadan oturduğum günleri; bunları yaptığım okulu özleyeceğim.

         Elbette bunlar yeniden yaşanacak ama hiçbir şey böylesi güzel olmayacak, her şeyiyle nefret ettiğim ortamı özleyeceğim… ve işte 8’e veda..